Ja ja, de afgelopen dagen heeft het hier gesneeuwd. En niet zo’n beetje.
Dit levert naast de vervelende dingen (tot twee keer toe met de auto vastgezeten met de kids, zodat de buren mij massaal moesten duwen), ook een heleboel plezier op. Vooral Sander vindt de sneeuw prachtig. Anna vindt het een kwartiertje leuk, daarna is het voor haar vooral erg koud en wil ze snel weer naar binnen. Ook de slee kan Anna niet bekoren. Toen we Sander donderdag naar school gingen brengen met de slee, heeft ze de halve weg gehuild. Doen we dus niet meer. Vrijdag heeft de basisschool trouwens z’n deuren gesloten, want er was geen doorkomen aan.

Hieronder een paar kiekjes van de witte wereld:

Mama’s auto blijft een paar dagen stilstaan:

Sneeuwpop maken:

En het blijft maar sneeuwen:

Het zonnetje komt er bij:

Het hoofd maken is nog best moeilijk:

Het speelhuisje en de glijbaan zijn bijna onherkenbaar:

Sander op de slee:

En nog ‘s op de slee:

Sander maakt een glijbaan voor zijn boot:

Daar gaat ‘ie:

Anna vindt sneeuw vooral erg koud:

Hopelijk blijft de sneeuw nog een weekje liggen, dan hebben we voor het eerst in 100 jaar weer een witte kerst. Voor wie ik vergeten ben een kaartje te sturen: Hele gezellige dagen en alle goeds voor 2010!

In de herfstvakantie is Sander met Beppe naar een soort kinderparadijs geweest: Sanjesfertier. Dit park is een klein half uurtje rijden vanaf ons huis. Papa en mama moesten in de vakantie gewoon werken en Anna was naar de creche, maar Sander had geen verplichtingen, dus heeft Beppe hem op een leuke dag getrakteerd. En dat het leuk was, hoeven we natuurlijk niet te vertellen: dat is wel van de foto’s af te lezen. Misschien ook een leuk idee voor zijn verjaardagsfeestje over 3 maanden…

Hier volgt weer een update van Sander z’n zwemles. Sander zwemt nu al 6 weken achtereen een deel van de zwemles in het “diepe”: 1.10 m. Hier kan Sander dus niet staan. Vanaf volgende week zwemt hij alleen nog maar in het diepe. Dan komt het er dus op aan, want dan kan hij de bodem niet meer raken. Afgelopen woensdag was weer een zwemles en toen konden Papa en Anna ook naar Sander zijn vorderingen kijken. Normaliter wachten ze in het restaurant. Papa heeft weer mooie foto’s kunnen maken:

Foto 1: Wachten totdat ‘ie er weer in mag.
Foto 2: Zwemmen met plankje.
Foto 3: Luisteren naar de instructies van Meester Remco.
Foto 4: Anna vindt zwemles ook leuk.
Foto 5: Sander zwemt op z’n rug.
Foto 6: Anna heeft het warm en wil het liefst haar trui uittrekken.
Foto 7: Badmeester Remco legt weer wat uit. Sander zit helemaal links.
Foto 8: Sander is bijna bij de kant.

Het gaat dus heel goed met de zwemlessen. Wel heeft Remco aangegeven dat Sander nog wel behoorlijk speels is en dat hij duidelijk de jongste is. Nou ja, er moet toch iemand de jongste zijn. We hebben goede hoop dat Sander voor de volgende zomervakantie zijn diploma A heeft. Zou toch wel heel fijn zijn!

Ik moet zeggen dat ik het toch wel jammer vind dat de web-log niet meer wordt bijgehouden. Misschien moet ik zo heel nu en dan toch gewoon wat stukjes en foto’s plaatsen. Gewoon, op momenten dat ik er zin in heb. Misschien 1 of 2 keer per maand ofzo. Is wel te overzien…
Begin ik weer met een paar foto’s van de kiddies hoe ze er nu uit zien. In de volgende reeks foto’s zijn ze allebei in een jolige bui:

Ik heb al een tijdje niet geblogd en dat heeft meerdere redenen. 1 van de redenen is dat ik een nieuwe browser heb en ik problemen ondervind met het uploaden van foto’s. Een andere reden is dat ik -behalve van Pakie en Beppe en van schoonzus Leonie- nooit reacties op mijn blogs krijg. Tja, waar doe ik het dan nog voor…?
Als ik het doe voor die paar familieleden, kan ik ze net zo goed rechtstreeks de foto’s toemailen. De verhalen die erbij horen, kennen ze tenslotte toch wel…

Daarom heb ik besloten met deze web-log te kappen. 5 jaar lang is deze blog “in de lucht” geweest en ik heb er zeker veel plezier aan beleefd, maar aan alles komt een eind. Zo ook aan deze web-log.
Ik wens iedereen het allerbeste en wie weet komen we elkaar op een andere manier nog eens tegen…

Groetjes,

Helena (ook namens Dennis, Sander en Anna)

Afgelopen zaterdag zijn we thuisgekomen van een weekje vakantie in Turkije. Opa en oma hadden hun kinderen en kleinkinderen uitgenodigd voor deze vakantie omdat ze begin dit jaar 35 jaar getrouwd waren. Om dit te vieren wilden opa en oma graag "het hele spul" om zich heen hebben en waar kan dit beter dan in het zonnige Turkije?

We hebben ons in 1 woord uitstekend vermaakt. Vooral de kids vonden het helemaal geweldig aan het strand en bij het zwembad (met diverse glijbanen). Patrick en Dennis hebben nog 2 keer ge-jetskied (hoe schrijf je dat eigenlijk?), oma en Leonie hebben genoten van een lekkere massage en ikzelf heb lekker met een boekie in de schaduw op een strandstoel gezeten. Ja, in de schaduw. Ik was de week daarvoor namelijk lelijk verbrand op mijn rug en schouders toen ik mezelf "vergeten" (te lui dus) was in te smeren. In de schaduw was de temperatuur echter nog steeds 28 graden, dus met mij geen medelijden.

Voor de liefhebbers van Turkije, kan ik melden dat we in Club Voyage in Torba zaten, vlakbij Bodrum. Voor een gezin met (kleine) kinderen is dit resort een echte aanrader (ze hebben zelfs een eigen Hyves!). Het personeel in het resort is ontzettend aardig, het eten was ook prima en we hebben de hele week supermooi weer gehad (strak blauw, felle zon, lekker warm). Het enige nadeel van de vakantie was dat de terugvlucht op een zeer onchristelijk tijdstip was: 7:30 uur (Nederlandse tijd 6:30 uur). We moesten al om 5:00 uur klaar staan om te worden opgehaald door de bus, dus dat betekende om 4:30 uur ‘s ochtends (zeg maar gerust ‘s nachts) opstaan. Geen pretje als je kind (Anna) ook al zwaar aan de diarree zit en van 00:00 tot 02:00 uur heeft liggen huilen… Maar goed, als dat het enige is, mogen we beslist niet klagen. We willen opa en oma nog hartelijk bedanken voor deze vakantie. We hebben er allemaal van genoten!

Hieronder nog wat foto’s voor een indruk: (volgt)

Sander is nu een keer of zes naar zwemles geweest en het gaat steeds beter!

Was hij in het begin nog wel een beetje angstig, nu doet hij vrij eenvoudig zijn hoofd onder water. Iedere eerste woendag van de maand mogen de papa’s en mama’s komen kijken, dus gisteren hebben zowel papa en mama hem aangemoedigd.

Wachten totdat we naar binnen mogen:

"Ik hoef niet zo nodig op de foto, papa"

In het zwembad eerst maar eens de haartjes nat maken (Sander is tweede van rechts):

Daarna naar de overkant van het bad lopen:

Nu een ring in het water gooien….

… en daarna weer oprapen van de bodem:

De vissenstaart oefenen met de voetjes:

Op de rug zwemmen en met badmeester Remco de vissenstaart oefenen in het water:

En nu helemaal zelf:

Even kijken hoe de anderen het doen:

Nu op de buik zwemmen:

En nog een keer op de rug met de voeten trappelen. Sander mag het even voordoen voor de "klas":

Vrij spelen:

"Jump!"

Halverwege de les moeten de papa’s en mama’s weer weg, zodat het resterende half uur zonder pottekijkers les gegeven kan worden. Nog even een kusje en dan "tot straks!"

Lieve Sanneman, papa en mama zijn blij dat het zo goed gaat met je zwemles. We zijn trots op jou!

Gistermorgen ben ik met Anna weer voor een check-up op het peuterbureau geweest. Dit is gebruikelijk rond het tweede jaar. Carla (de wijkverpleegkundige) was helemaal enthousiast over Anna: "Aaah, wat een mooi poppetje" (goh, dat hebben we nog nooit eerder gehoord

Carla heeft Anna eerst gewogen (10,7 kg) en opgemeten (83,5 cm). Daarna stelde ze de gebruikelijke vragen: "Hoe gaat het met het eten en slapen?" en "Zijn er nog bijzonderheden?". Ik heb alleen aangegeven dat Anna slecht drinkt, maar dat er verder geen problemen zijn. Carla gaf aan dat de hoeveelheid vocht die ze nu binnen krijgt (tussen 300 en 400 cc) wel weinig is, maar in principe genoeg. Ze is tenslotte een klein en tenger meisje en heeft minder nodig dan bijvoorbeeld een uit de kluiten gewassen knul.

Na het bezoek aan Carla mochten we door naar Lilly, de consultatiebureau-arts. Zij deed allerlei testjes bij Anna: ze moest de gebruikelijke blokken opstapelen, blokjes in een stoof doen, bij een pop de armen en benen aanwijzen en vanuit een boekje bepaalde objecten benoemen. Alles ging vlekkeloos. Daarna mocht Anna een bal pakken en omhoog gooien. Anna gooide de bal bijna tegen het plafond, dus dat was prima. Het viel de arts op dat Anna al zo goed kon praten, dat ze al zinnen met 4/5 woorden zegt en het woord "ik" gebruikt voor zichzelf. Dit schijnt erg knap te zijn, omdat de meeste kindjes van haar leeftijd nog hun eigen naam noemen ("Anna wil drinken" i.p.v. "Ik wil drinken"). Na de lichamelijke testjes (oogjes checken, hartje luisteren e.d.) zei de arts dat ze verder niets had toe te voegen. Ze zei dat Anna duidelijk lekker in haar vel zit en dat het prima gaat met dit meisje…

Ik kon het alleen maar beamen….

Alhoewel we er niet meer op gerekend hadden, lijkt het er toch op dat Anna haar duim heeft gevonden. Nooit eerder hebben we haar hier op betrapt en eigenlijk hoop ik dat het een eenmalig actie is, want 1 duimer in ons gezin is wel genoeg… (hoewel het afleren bij Sander redelijk eenvoudig ging).

Gistermiddag ben ik met Anna naar de kinderboerderij geweest, aangezien dat de locatie was voor de dreumes-reunie die ik had georganiseerd. De spoeling wordt steeds dunner, want dit keer waren er maar 5 mama’s met hun kids (allemaal meiden!): Miranda met Isabella, Ankie met Rixt, Janke met Berber, Diana met Olga en ikzelf met Anna.

De weergoden waren ons goed gezind, het was perfect weer om buiten te zijn!

Hieronder een kleine impressie van de middag:

Anna en Isabella bij het konijnenverblijf:

De ezels vindt Anna nog een beetje eng:

De Vlaamse reuzen zijn echter een groot succes!

"Kom je ook kijken, Rixt?"

De geitjes vindt Anna ook erg lief:

Anna is erg zuinig met het voer: de geiten krijgen slechts 1 korrel per keer!

Ook op de kinderboerderij hebben ze glijbanen. Jippie!

"Whoeiiii, daar kom ik aan, mama!"

Zelf fietsen kan Anna nog niet, maar gewoon ronddraaien is ook leuk:

Nog een grote hobby: schommelen!

Hoewel het een leuke middag was en -vooral voor Anna- zeker voor herhaling vatbaar, vind ik een reunie bij mij thuis toch leuker. Ik heb eigenlijk niemand echt gesproken omdat we steeds op de kleintjes moesten letten. De volgende keer (in het najaar waarschijnlijk) nodig ik iedereen weer bij mij thuis uit. Weten jullie het alvast, dames!